راستش شرکت هیولاها فقط یه انیمیشن ساده نبود؛ یه تیکه از بچگیِ خیلی‌هامونه. همون دورانی که فکر می‌کردیم زیر تخت یا توی کمد، حتماً یه هیولا قایم شده. ولی این انیمیشن اومد همه‌چی رو برعکس کرد؛ نشون داد اون هیولاها خودشون بیشتر از ما می‌ترسن. مایک و سالی یادمون دادن که گاهی خنده از ترس قوی‌تره، و دنیا وقتی قشنگ‌تر می‌شه که به‌جای فریاد، بخندی. شاید واسه همینه که هنوز بعد از این همه سال، دیدن شرکت هیولاها یه حس گرم و آشنا می‌ده… انگار برگشتیم به یه خاطره‌ی قدیمی که هیچ‌وقت کهنه نمی‌شه.